Τοποθετημένο σε μια απότομη πλαγιά στις Καλλιθιές της Ρόδου, το έργο διερευνά την ένταξη δύο σύγχρονων κατοικιών στη φυσική τοπογραφία, δημιουργώντας μια στενή σχέση ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, το τοπίο και την ιδιωτικότητα.
Η μελέτη ανταποκρίνεται στην έντονη κλίση του εδάφους με μια σύνθεση από εν μέρει ημιυπόγειους όγκους και υπέργειες κατασκευές, με κάθε κατοικία να υιοθετεί διαφορετικό προσανατολισμό και χωρική οργάνωση. Από το ανώτερο επίπεδο πρόσβασης, η αρχιτεκτονική γίνεται αντιληπτή ως μια σειρά από συμπαγείς τοίχους και κεκλιμένες επιφάνειες σκυροδέματος που ορίζουν τις εισόδους, αποκαλύπτοντας μόνο αποσπασματικά τα κτίρια χαμηλότερα. Καθώς το έδαφος κατηφορίζει, οι κατοικίες ξεδιπλώνονται σταδιακά, αφήνοντας να φανούν οι πετρόκτιστοι όγκοι, οι κεκλιμένες στέγες και οι ανοιχτοί χώροι διημέρευσης με θέα στο τοπίο.
Παρότι μοιράζονται κοινή αρχιτεκτονική γλώσσα, οι δύο κατοικίες ακολουθούν διαφορετική χωρική διάταξη. Στη μία, οι κύριοι χώροι διημέρευσης εντάσσονται στον χαμηλότερο, εν μέρει ημιυπόγειο όγκο και ανοίγονται απευθείας σε μια ιδιωτική αυλή. Στην άλλη, οι κοινόχρηστοι χώροι καταλαμβάνουν το ανώτερο επίπεδο και επεκτείνονται προς έναν υπερυψωμένο υπαίθριο χώρο. Ο σκόπιμος αυτός διαχωρισμός λειτουργιών και προσανατολισμών εξασφαλίζει ιδιωτικότητα ανάμεσα στις κατοικίες, επιτρέποντας παράλληλα σε καθεμία να διατηρεί μια αδιάκοπη σχέση με το περιβάλλον της.
Η φυσική πέτρα, το εμφανές σκυρόδεμα και μια λιτή παλέτα υλικών ενισχύουν τον διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη γεωμετρία και το τραχύ μεσογειακό έδαφος. Μέσα από την αλληλεπίδραση δομημένων και ενσωματωμένων όγκων, η αρχιτεκτονική γίνεται προέκταση της πλαγιάς, ισορροπώντας ανάμεσα σε μια ισχυρή γεωμετρική ταυτότητα και μια ευαίσθητη απόκριση στο τοπίο.







