Μια χειρονομία. Δύο γραμμικές πλάκες — ορόφου και δώματος — εκτείνονται πέρα από τον κτιριακό όγκο σε μεγάλους προβόλους, ορίζοντας με οικονομία μέσων μια μορφή που συνδιαλέγεται με τον ορίζοντα της θάλασσας. Αυτή η ενιαία, αδιαίρετη κίνηση στο χώρο είναι η γενεσιουργός ιδέα της κατοικίας στις Φάνες της Ρόδου.
Η σύνθεση εκκινεί από τη γη. Μια οριζόντια πλατφόρμα υφής σκυροδέματος αποκόπτεται από το έδαφος, ανυψώνοντας το σύνολο για την καλύτερη θέα προς τη θάλασσα, ενώ ταυτόχρονα ορίζει μια σαφή γραμμή ιδιωτικότητας προς τον δρόμο. Πάνω της εδράζεται ο κτιριακός όγκος σε υπόλευκο επίχρισμα — ελαφρύς, αφαιρετικός, παραχωρώντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο τοπίο που τον περιβάλλει.
Η είσοδος λειτουργεί ως αφηγηματικός σύνδεσμος. Από την επιβλητική θύρα, ένας ελεύθερος διάδρομος αναπτύσσεται σε βάθος, καταλήγοντας στη μεγάλη τζαμαρία του σαλονιού — ένα κάδρο που συνθέτει ελαιώνα και θάλασσα σε ενιαία, αδιάκοπη εικόνα. Αριστερά, το διώροφο σαλόνι αναπτύσσεται σε πλήρες ύψος, αποδίδοντας στον κοινόχρηστο χώρο εντυπωσιακή χωρική ενέργεια. Δεξιά, κουζίνα και τραπεζαρία συγκροτούν μια ρευστή, ενιαία ζώνη καθημερινής ζωής. Μια αιωρούμενη σκάλα — δομικά αιχμηρή, οπτικά αθόρυβη — συνδέει τα δύο επίπεδα, οδηγώντας στον όροφο όπου δύο υπνοδωμάτια με μπάνια en suite κλείνονται στην ηρεμία.
Τους θερινούς μήνες, η ζωή εκτείνεται στον εξωτερικό χώρο. Η πισίνα ολοκληρώνει τη σύνθεση ως υδάτινο οριζόντιο επίπεδο. Η υπαίθρια στεγασμένη κουζίνα και η μεγάλη βεράντα του ορόφου — με αδιάκοπη θέα στη θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα — ορίζουν χώρους ενδιάμεσους: ούτε εντελώς εσωτερικούς, ούτε εντελώς εξωτερικούς.
Τα συρόμενα ξύλινα πανέλα σκίασης ρυθμίζουν δυναμικά τη σχέση με το φως, αναδιαμορφώνοντας την όψη ανάλογα με την ώρα και την εποχή. Το ξύλο επανεμφανίζεται στις οροφές των δύο πλακών, αποδίδοντας θερμότητα στη γεωμετρική αυστηρότητα. Μεσογειακό τοπίο και μινιμαλιστική αρχιτεκτονική δεν αντιτίθενται εδώ — αποτελούν μέρη της ίδιας, ενιαίας χειρονομίας.
















